اوراق

هندوها چیز دیگری می‌گویند

من اما یقین دارم

تناسخ

چاره‌ای بود که عاشقان اندیشیدند

تا در چرخه‌یِ ابدیِ افسونِ چشم‌هایت

گرفتار بمانند

خط براش می‌گیری، گوشی براش می‌خری، پول می‌دی شارژش می‌کنی؛ پیامک خوب که واسه‌ش میاد و می‌خوای برای تو هم بفرسته، می‌گه: هزینه داره واسه‌م، می‌خونم بنویس!

ـ بابايي، تو خيلي بي‌معرفتي.

ـ چرا؟

ـ براي اينکه من همه‌ش سي دي‌هامو مي‌ريزم زمين، خش برمي‌داره، الآن خيلي ناراحتم.

بنده‌زاده کفش‌هایش را توی تاریکی گم کرده بود. یکی‌اش را من پیدا  کردم، آن یکی را هم خودش. بعد دوتایی داشتیم دنبال لنگه‌ی سوم می‌گشتیم.

برای بار دوم رفته بودم نمایشگاه مطبوعات. میلی به رفتن نداشتم؛ به دعوت یک دوست و بیشتر برای یک کار اداری رفتم. بار اول زمان دولت اصلاحات رفته بودم. آن موقع نمایشگاه مطبوعات طفیلی نمایشگاه کتاب بود و نصیبی از بازدیدکنندگان آن داشت. از آن نمایشگاه چیز زیادی یادم نیست، اما این نمایشگاه ـ که در مصلای تهران برگزار می‌شد ـ از چند جهت برخلاف انتظارم بود. با آنکه روز تعطیل نبود و یکسره هم باران می‌آمد، خیلی‌ها آمده بودند و همین‌جور داشتند می‌آمدند. چینش غرفه‌ها و مساحت بیشتر آنها هم به نظر بد نمی‌آمد. یکی دو جا هم صندلی‌هایی برای استراحت و خوردن چای و قهوه بود. ادارات ارشاد هر استانی هم غرفه‌ای داشتند برای مطبوعات محلی‌شان. هرچند بسیاری از اینها فقط یک یا یکی دو نشریه را برای ارائه داشتند و بقیه را فقط یک نسخه برای نمایش آورده بودند. در شبستان هم خارجی‌ها و نشریات دانشجویی بودند. خارجی‌ها نه ویترین پر و پیمانی داشتند و نه مشتری‌ای. بیشتر شبیه یک پُز بود. دانشجویی‌ها اما رونق اگر نداشتند، صفا داشتند و رمقی اگر  برایشان نمانده بود، فروغی هنوز مانده بود. باورم نمی‌شد که نشریه‌ی دانشجوییِ تخصصیِ آموزش زبان هم داریم. نشریاتی هم بودند که هرچه دنبالشان گشتم نبوندند؛ انگار نیامده بودند.
رسیدم دم غرفه‌ی فرهنگ مردم. این مجله را قبلاً دیده بودم و چیزهایی هم در آن خوانده بودم. حدس می‌زدم ویژه‌نامه‌ی طنز هم داشته باشد. خیلی زود پیدایش کردم، اما خانم مسنی که غرفه را می‌گرداند و بعداً معلوم شد همسر آقای وکیلیان، صاحب مجله است، گفت که این شماره تمام شده و باید تجدید چاپش کنیم. و خلاصه اینکه این یکی نمونه است و نمی‌توانیم به کسی بدهیم. ما هم برش گرداندیم سر جایش و دست‌ها را بردیم بالا. البته بعد که در حین صحبت فهمید طلبه‌ام و از قم آمده‌ام، بی هیچ منتی آن ویژه‌نامه را به من هدیه کرد. این را هم گفت که بیشترین مشترکین ما از قم هستند! آقای وکیلیان که ده پانزده جلد کتاب در موضوع فرهنگ و ادبیات و بخصوص فرهنگ عامه نوشته، به کمک خانمش و بی هیچ دفتر و دستکی، مجله را در خانه سامان می‌دهند و به چاپ می‌سپارند. آقایی که غرفه‌ی کناری را داشت و شاهد گفت‌وگوی ما بود، به غرفه‌ی خودش دعوتم کرد. اولش حس خوبی درباره ی این دعوت نداشتم، اما خیلی زود از این بدبینی پشیمان شدم. باز یک نشریه‌ی غیردولتی و البته درست و درمان. گفتار سبز، که برای اولین بار می‌دیدمش. عالی بود. چهار شماره‌ی ویژه‌ی طنز به من داد و هر کاری کردم پولش را نگرفت. از این مجلات توی مملکت زیاد است. یکی‌اش همین بخارا که آقای دهباشی منتشرش می‌کند. نشریات محلی هم که جای خود دارند. با کمی مسامحه، هر کدام از این مجلات (سراسری و محلی)، با کمترین امکانات و بیشترین مشکلات، کار یک سازمان انتشاراتی را می‌کنند؛ اگر نگوییم کار یک وزارتخانه را. در عوض مطبوعات دولتی یا دارای حامی دولتی، کرور کرور دلار بی زبان نفت را برای تولید روزنامه‌های مورد نیاز سبزی‌فروش‌ها تلف می‌کنند.
من از بچگی با روزنامه و مجله بزرگ شده‌ام. آقاسِفی (احتمالاً سیف‌الله) هر روز دو روزنامه برای پدرم می‌آورد و گاهی که چند روز نمی‌توانست بیاید، وقتی می‌آمد، روزنامه‌های تاریخ‌گذشته را هم می‌آورد و پولش را هم می‌گرفت. من از این کارش ناراحت می‌شدم، ولی پدرم با او مدارا می‌کرد. از دوازده سیزده سالگی هم خودم برای خودم مجله می‌خریدم. احساس من بعد از این‌همه سر و کار داشتن با مطبوعات این است: مطبوعات ما، دولتی و خصوصی، شرمنده‌ی خوانندگانشان هستند. آنها آن چیزی نیستند که باید باشند.

بنده‌زاده: من سيب مي‌خوام.
بنده: مامان توي آشپزخونه است، بگو بياره.
بنده زاده: مگه خودت نگفتي هرکي اسباب‌بازي‌هاشو بريزه وسط اتاق، خودش بايد جمع کنه؟ ميوه رو هم خودت خريدي، پس خودت بايد بري بياري.

یک سال و نیم پیش کرکره‌ی اوراق را کشیدم پایین تا نفس راحتی بکشم! آن روزها خودم اوراق‌تر از وبلاگم بودم. حال درستی نداشتم و هرچه می‌خواستم بنویسم، آن احوالات می‌خواست یک‌طوری خودش را نشان بدهد. ولی من نمی‌خواستم این‌طور بشود. و به این نتیجه رسیدم که مدتی تعطیل کنم.
مدتی که گذشت، تصمیم گرفتم کلاً بی‌خیال وبلاگ بشوم. شخصاً توجیهی برای برگشتن نداشتم و از آن طرف تا دلت بخواهد دلیل برای برنگشتن. اما چه باید می‌کردم وقتی دلم پر می‌زد به هوای نوشتن و خواندن و جواب دادن و ارّه دادن و تیشه گرفتن با دوستانی بهتر از برگ درخت. با اینکه در این مدت اکثر رفقا را بارها و بارها دیدم، ولی این فضای لامسّب مجازی چیز دیگری است. مثل دود می‌ماند؛ یا نباید هیچ‌وقت آلوده‌اش شوی، یا اگر شدی، به این راحتی‌ها نمی‌توانی دل بکنی. اگرچه هنوز هم تردید دارم، اما یک دلیل محکم پیدا کرده‌ام و آن اینکه نمی‌توانم ننویسم. تو بگو برای آنکه وقتی می‌نویسی، بهتر فکر می‌کنی. یا بگو وقتی می‌نویسی، خودت را زیر و رو می‌کنی و آن را می‌فهمی. هرچه بود، در این یک سال و نیم که چیزی نمی‌نوشتم، به قول شریعتی احساس می‌کردم «دارم کاری نمی‌کنم.» آن آشفتگی‌ها هم تمام شده و احساس می‌کنم به آرامش رسیده‌ام. در رسیدن به این آرامش، دوستی با «اسحاق» خیلی مؤثر بود و شاید یک روز درباره‌اش نوشتم.
رفقایی هم که لینکم کرده بودند، در این مدت اوراق را از فهرست پیوندهایشان حذف نکرده بودند و من هر وقت به وبلاگ آنها سر می‌زدم و «اوراق» را در آنجا می‌دیدم، سراپا وسوسه می‌شدم برای برگشتن. دلم می‌خواست برگردم. نبودن در فضای مجازی برای من مثل این بود که شهری را با همه‌ی دوستانی که در آن داشتم، ترک کرده باشم. هرچند چیز به درد بخوری هم نمی‌نوشتم، اما بالأخره جایی بود برای دیدن دوستان و گپی و از هر دری سخنی. خلاصه این شد که به خودم گفتم: «باز این اوراق را شیرازه کن/باز آیین محبت تازه کن». تا باز چی پیش بیاد.